Zoeken
Zoeken Menu

Overspannen ouders door zorgkind

gespannen

Ondanks dat ik heel erg bezig ben met nieuws, heb ik geen krantenabonnement. Geen regionale krant (want er is toch geen lokaal nieuws in te vinden), maar ook geen landelijke krant, want ik ben niet zo happig op Telegraaf-pulp en ik heb vooral geen tijd om een krant te lezen. De proefabonnementen die ik door de jaren heb gehad waren wel interessant, maar als meer dan de helft van de kranten dusdanig netjes opgevouwen is dat het zichtbaar is dat ze niet gelezen zijn, is het zonde van je geld en vooral zonde van het papier. Veel artikelen zijn op internet ook wel te vinden en soms word je op wat moois gewezen. Zoals gisteren.

Ruud leest vaker de krant en schrijft daar ook vaker over. Deze week heeft hij hetzelfde stuk gelezen en geeft hij daar zijn mening over. Lees dat hier.

Zorgkind is vaak meer dan ouders kunnen verdragen

Ik dacht, wat? Ja, Trouw kopte het echt! Ik vind het er net staan of ouders hun zorgkind niet kunnen verdragen. Zal mijn autistische trekje wel zijn dat ik zinnen vaak anders lees dan anderen, want het artikel zelf was wel erg goed. Het punt is dat er een zorgkind extra energie vergt van een ouder (of ouders). Je moet met ze naar artsen, therapeuten, onderzoeken, noem maar op en dat kost tijd waarin je niet naar je werk kan, waardoor je dat werk op een ander moment gaat inhalen. Klinkt bekend, met het voordeel dat ik afspraken meestal al zo plande dat ze op mijn vrije dagen vielen. Dingen waar dus veel tijd in gaat zitten, die ouders van een niet-zorgenkind anders kunnen besteden.

Zorgen

Naast dat een zorgkind veel extra tijd kost, levert het ook de nodige kopzorgen op. Gaan we het redden? Hoe gaan we het redden? Moeten we de uitkomst van het onderzoek wel of niet aan de buitenwereld vertellen en waarom en vooral hoe? Hoe gaat het later op school? Is zelfstandig leven als volwassene een optie of niet? Allemaal vragen die in je hoofd rondspoken en dan bij voorkeur op de tijden dat je eigenlijk hoort te slapen. Je maakt je zorgen om je zorgkind, je bent bang voor de toekomst en in veel gevallen weet je gewoon al dat de zorg echt niet gaan ophouden als ze het huis uitgaan om te studeren, maar dat ze mogelijk hun hele leven extra zorg nodig hebben.

Overbezorgd

Ik denk dat ouders van zorgkinderen ook regelmatig overbezorgd zijn. Ik wel in ieder geval. Dat maakt het ook niet makkelijker. Aan de ene kant wil je het zo goed mogelijk doen voor je kind, om ervoor te zorgen dat ze zo min mogelijk lasten hebben van datgene waar ze last van hebben. Aan de andere kant is het bij mij zo dat ik ook niet alle dalen wil dichten en bergen wil afgraven voor ze. Mijn kinderen mogen best weten dat ze anders zijn en dat ze soms gewoon harder moeten proberen en beter hun best moeten doen. Kuilen en heuveltjes horen er gewoon bij, zo ben ik groot geworden en ik ben blij dat ik op die manier groot ben geworden. Ik denk dat ik meer bereikt heb in mijn leven door op deze manier op te groeien, dan als mijn pad recht en geëffend was.

Overspannen

En ja, dat al die zaken er toe leiden dat ouders overspannen raken, ook dat herken ik. Ik ben het geweest, hey, misschien ben ik het nog steeds wel. Is er een bepaalde manier om te weten of je inderdaad niet meer overspannen bent? Dat je klaar bent met een burn-out? Vrijdag werd me nog gevraagd waar wij als gezin over een half jaar staan. Ik weet het niet, ik kan er geen voorspelling van maken. Maar alle zorgen over de transitie van de jeugdhulp, zorgen over de jongens, zorgen over mijzelf, zorgen ervoor dat mijn hoofd overloopt. En als de zorgen mij teveel worden, wie zorgt er dan voor mij?

overspannen

Auteur:

Frédérique van Egmond, freelance verslaggeefster, maar ook bekend onder de naam Troel en schrijfster op de website Troel.nl. Woont in Haaksbergen en schrijft met name over haar leven en de zaken die haar bezighouden.

1 Reactie

  1. Pingback: De boog kan niet altijd gespannen zijn

Het is niet mogelijk te reageren.