‘Ben je weer lekker bezig met je ADHD?’

Dat is de vraag die ik niet zo heel lang geleden hoorde van mijn vriend. Want meedoen aan Stitchtober is natuurlijk wel heel leuk, maar dat moet natuurlijk wel op de juiste manier. Ik maakte een spreadsheet met alle kleuren garen die ik had en die ik nodig dacht te hebben. De printer stond te loeien om spoeltjes te maken waar het garen omheen kon. Er werden bakjes geprint op de 3D-printer om alle spoeltjes netjes op kleur te kunnen sorteren. Zeker weten dat de ADHD hier de overhand heeft?

Iemand met ADHD heeft elke maand een nieuwe hobby

Dat is zeker niet waar, maar ik snap de opmerking wel. Ik ken zat ADHD-ers in mijn omgeving die daar inderdaad aan voldoen. Ik denk dat ik een aantal jaar geleden daar ook nog prima aan voldeed. Maar op een of andere manier is op een gegeven moment bij mij de knop omgegaan. Ik pak weer makkelijker dingen van vroeger op en denk drie keer na of ik wel met wat nieuws wil beginnen.

De hobbycyclus van de ADHD-er

De manier waarop de hobbycyclus van de ADHD-er wordt omschreven, geeft bij mij meteen een error in mijn hoofd. Het voelt een beetje als ‘elke autist kan pianospelen’. En geloof me, ik kan er best een deuntje uitkrijgen, maar echt pianospelen kan ik niet. Ook geen behoefte aan. Maar stiekem is het ook wel grappig, dus vooruit.

De ontdekking

Wow, dat is leuk! Een nieuw idee, een sport of iets creatiefs. Dat wil ik ook! En hoppakee, je brein krijgt een flinke stoot dopamine en daardoor voel je je tevreden en gelukkig. YouTube is je beste vriend, want daar vind je de tutorials om op korte termijn een prof te worden in je nieuwe hobby. Heerlijk, zo’n hyperfocus: het enige wat nog bestaat is je nieuwe hobby.

De aanschaffase

Natuurlijk kun je iets lenen van een ander om daarmee te beginnen, maar je begrijpt het niet: dit is de nieuwe hobby! Je hebt gewoon meteen, ogenblikkelijk, direct een complete uitrusting nodig. En je gaat dit de rest van je leven doen, dus je hoeft niet op de centen te letten; het mag wat kosten. Een beginnerssetje? Nee, we gaan meteen voor de volledige professionele uitrusting.

De eerste weken

Je hebt je nieuwe hobby snel onder de knie, ook met dank aan je hyperfocus. De dopaminemolen draait en draait, je bent ontzettend gemotiveerd, je doet niets anders en je hebt het maar over één onderwerp: je nieuwe hobby.

Frustratie

De eerste echte uitdaging dient zich aan: er lukt iets niet en je moet meer oefenen. Je brein heeft door dat je hobby niet nieuw meer is en de dopamine is nergens meer te vinden. Waarom ben je eigenlijk aan deze hobby begonnen?

Afscheid

Zonder dopamine is je hobby eigenlijk helemaal niet leuk. Je motivatie is ver te zoeken en je krijgt jezelf dan ook niet zo ver om je hobby weer op te pakken. Je stopt er direct mee. Jammer dan van je spullen en dat niet afgemaakte project. Je hebt je vergist, dit was duidelijk niet je ding.

Het kerkhof

Je zet de nog gloednieuwe materialen op zolder (of in de kast, of in een doos), bij de rest van je gestopte hobbymaterialen. Het geeft je meteen weer rust: daar hoef je niet meer naar op te kijken. Je hebt weer tijd voor wat anders: hey! Een nieuwe hobby is geboren…

Waarom het deze keer allemaal anders is

Borduren is geen nieuwe hobby

Borduren is eigenlijk helemaal geen nieuwe hobby. Als klein meisje deed ik dat al. Ergens ligt ongetwijfeld nog een (al dan niet afgemaakte) Mickey Mouse. Op van dat plasticachtige stramien. Mijn moeder was ondertussen met een gigantisch project (een wandkleed van Peter Rabbit (ooit bedacht door Beatrix Potter). Dat heeft ze nooit af kunnen maken vanwege een blessure en is uiteindelijk door een kennis afgemaakt. Mijn kleine, niet afgemaakte konijntje heeft niets met een blessure te maken gehad. Ik denk dat ik gewoon wat beters te doen had. Ik was tenslotte jong en ik wilde wat.

Ik zocht eerst op het kerkhof naar oude spullen

Ik wist dat ergens in huis nog een tas vol met borduurspullen moest zijn (ik kon me zelfs herinneren hoe de tas eruitzag). De tas was relatief snel gevonden, maar was wel zo ongeveer vergaan. Bij alles wat je eruit pakte, kwamen kleine stukjes plastic mee. Van de kleuren die ik nodig had, had ik een gedeelte al. Ook heb ik fijne mensen in mijn omgeving die een en ander hadden. Ik hoefde dus niet alles nieuw aan te schaffen.

Ik doe het ondanks dat ik ook een ander superspannend project heb lopen

Inmiddels is de Nationale Schrijfmaand afgelopen. Ik heb die maand gebruikt om de laatste puntjes op de i te zetten en ik heb 20 gedichten kunnen selecteren. En ben ondertussen druk bezig om het voor elkaar te boxen om daar ook echt gewoon een dichtbundel van te maken. De dopamine van de nieuwe hobby heb ik op dit moment dus helemaal niet nodig.

Het is een van de weinige dingen die ik kan doen

Maar ik denk dat dit het grootste verschil maakt. Van alle dingen die ik kan doen, heeft deze hobby weinig effect op mijn schouder en mijn hoofd. Het maken van de borduursteken doet, in tegenstelling tot veel andere zaken, geen pijn. Geen vage tintelingen die doorlopen tot in je vingers. En ook mijn hoofd bonkt niet zo snel. Eerlijk is eerlijk: ik borduur ook niet uren achter elkaar door. Ik probeer het juist af te wisselen met de andere dingen die ik ook leuk vind. Qua hyperfocus vind ik het dus ook niet echt voldoen. Kortom: we zullen wel zien of ik écht lekker bezig ben met mijn ADHD, of dat het allemaal wel meevalt. 😉