Als éénmaal in je leven – deel 2

Terschelling

Soms ben je aan het tikken en tikken en tikken en denk je: ik ben echt nog lang niet klaar! Dat had ik dus toen ik bezig was met dit bericht. Ik wilde eigenlijk jubelen over het concert van Queen waar ik naar toe geweest was, maar het werd toch echt wat anders. En er is nog meer!

Want na de vijf voorbeelden die ik al noemde, zijn er zeker nog meer zaken die me bijgebleven zijn en die ik stiekem toch nog wel een keertje mee zou willen maken. Dus vooruit: we doen er nog vijf.

Nancy

Een stad in het noorden van Frankrijk. De stad waar wij jarenlang onze eerste en laatste overnachting in Frankrijk hielden. Tegenwoordig is dat voor mijn ouders altijd een andere camping, maar dat heeft denk ik vrij weinig te maken met de camping zelf, maar meer met de vooruitgang in vervoer en aanhanger, waardoor nu verder gereden kan worden dan ‘vroegah’. Als je vanuit het mooie Twentse land op vakantie gaat naar Frankrijk, rijd je eigenlijk altijd door Duitsland en Luxemburg voordat je Frankrijk inkomt. Lekker goedkoop tanken in Luxemburg en dan via Thionville (met het voormalig witte kerkje net naast de snelweg) en Metz kom je bij Nancy. Uiteraard gaat het op de terugweg net andersom 😉 Vanuit Nancy kun je alle kanten op in Frankrijk, maar meestal gingen we door naar het zuiden (tenzij we natuurlijk richting huis gingen).

Til-Châtel

Een klein prutsdorpje boven Dijon is waar we ook wel eens een nacht gestaan hebben op doorreis. Een camping met niet zo heel veel plekken, maar wel een prima restaurant. Bij aankomst was de hele camping leeg. Je staat dan toch een beetje raar te kijken als je je caravan op de millimeter ergens neer moet zetten, maar de baas van de camping zal wel weten wat hij doet. Caravan neergezet en op naar een winkel om boodschappen te doen. Bij terugkomst staat de camping vol. Zelfs een kleine camping kan prop- en propvol staan. Ook deze camping was een echte doorgangscamping, dus ruimte om je heen heb je niet nodig. Naast ons stond een caravan uit Engeland met een meneer die vond dat ik zo goed Engels praatte. Dat soort dingen blijven natuurlijk hangen! De camping is helaas niet meer, dus terug

Oostenrijk

Als klein meisje hoorde ik van mijn oma regelmatig over bergen in Zwitserland en Oostenrijk. Toen ik dus na ruim twintig jaar in mijn leven voor het eerst naar Oostenrijk op vakantie ging, heb ik genoten van het feit dat we stonden bij een van die bergen waar mijn oma het altijd over had: de Großglockner. Ik zag daar de moermeltieren waar ze over vertelde en genoot ervan. Stond doodsangsten uit toen ik over een gletsjer moest lopen. Las elke letter in één of ander museum over Sissy ergens op een bergtop. Overigens durf ik wel aan te geven dat die kabelbaantjes niets voor mij zijn.

Terschelling

Als ik denk aan Terschelling moet ik altijd denken aan de Brandaris en aan het liedje van Rob Janszen. Ik ben niet verliefd geworden op Terschelling, ben er ook niemand tegengekomen om verliefd op te worden, alhoewel dat wellicht aan mijn leeftijd lag. Ik was nog jong en onverpest toen daar ging kamperen met familie. Zonder mijn ouders, dus dat was wel stoer. Op Terschelling heb ik op een surfplank gestaan, in een kano gezeten en vergat ik mijn angst voor vissen in ‘t water (géén idee hoe, het was helaas maar tijdelijk). Verder weet ik niet heel veel meer van die specifieke vakantie, behalve dat de tent zowat kapot waaide.

Bergweggetjes met de paps

De vreemde eend in de bijt. Het is niet een specifieke vakantie, maar gebeurde tijdens meerdere vakanties. Mijn moeder is niet zo dol op bergweggetjes, maar mijn vader en ik wel. Dus door de jaren heen hebben we aardig wat tochtjes op de meest krappe en hoge bergweggetjes gemaakt terwijl de mams op de camping achterbleef. Het ritje wat me het meeste bij is gebleven is die in het jaar van de cd van de Backstreet Boys (1996). De cd stond op een bandje en elke keer als één van de liedjes langs kwam, ging het geluid harder. Dat soort dingen kunnen ook alleen zonder mijn moeder, die echt een heel andere muzieksmaak heeft 😉

Chronologisch

Het meest rare vind ik nog wel dat ik maar van een aantal vakanties nog precies weet wanneer het is en dat is dan inderdaad omdat ik het ergens aan gekoppeld heb (begin van de middelbare school, examen doen, een bepaalde cd). Het zijn dus met name losse flarden ofzo die ik me kan herinneren. Echte memoires schrijven gaat er dus niet inzitten, want dan snapt niemand er meer wat van 😉

 

Geef een reactie