De eerlijke vinder: hij bestaat nog!

doorFrédérique van Egmond

De eerlijke vinder: hij bestaat nog!

Of eigenlijk: zij bestaat nog. Want de eerlijke vinder waar ik het over heb, is een vrouw. Misschien is zelfs meisje een beter woord. In mijn ogen, zonder enige negatieve bijklank: een topwijf!

Op een doodgewone woensdagavond in juni besluit ik nog een stukje te gaan wandelen. De jongens gaan mee met de step. Ik heb daar geen probleem mee, met de step leggen ze zo ongeveer twee keer de afstand af die ze anders zouden lopen. Vooruit steppen, even wachten en dan weer terug naar hun langzame moeder (in vergelijking met de step dan). Zeker Ruben is de laatste tijd goed te porren voor wat extra lichaamsbeweging. Hij raakt er uitgerust van terwijl hij er ook moe van wordt, maar vooral: hij kan punten scoren!

Happylife

Sinds een tijdje heeft Ruben namelijk de app Happylife op zijn telefoon staan. Zijn moeder kwam weer eens iets tegen online wat ze wilde proberen. Het idee: voor lopen en rennen en dergelijke krijg je punten, met die punten kun je vervolgens blokjes kopen in Minecraft om te bouwen. Prima situatie, want om verder te komen in Minecraft zul je dus moeten bewegen. Dagenlang achter de computer zitten heeft geen zin als je niet ook op tijd je wandelingetje doet. Bijkomend voordeel: gewoon even tijd voor elkaar hebben zonder gedoe. Want je telefoon zit in je zak en daar kijken we tussentijds niet op (niet meer sinds het laatste akkefietje met mijn enkel). We zien allerlei rupsen in de bomen, dikke karpers in vijvers en mooie bloemen. Genieten dus.

Kwijt

Deze woensdag wilde ik wat weg brengen en de jongens zagen een speeltuintje. Of ze daar even mochten spelen. Geen probleem, ik loop dat stukje wel verder en kom dan weer terug naar het speeltuintje. Als ik daar aankom, kijkt Ruben verschrikt op. Hij is zijn telefoon kwijt. Terugdenkend aan hoe we weggegaan zijn, zeg ik nog: ‘Die ligt aan de oplader op het aanrecht, daar heb ik hem neergelegd vlak voordat we weggingen.’ Maar niets is minder waar. Zonder dat ik het doorhad, had Ruben toch zijn telefoon meegenomen, want hij wilde wel die punten scoren. Ook al was de telefoon dan bijna leeg. Weg Happylife, welkom Unhappylife.

Op zoek

En dan ga je op zoek. Waar heb je hem voor het laatst gevoeld, waar heb je hem voor het laatst gezien. Ik denk dat we wel vijf keer heen en weer zijn gelopen, gefietst en gestept om een telefoon te zoeken, maar geen succes. Via de mogelijkheden van Android de telefoon laten vergrendelen, KPN gebeld om de simkaart te laten blokkeren en nog maar een keer het hele rondje lopen. De telefoon was het laatst gezien op een punt aan de Wiedenbroeksingel, dus vol goede moed ging ik daar vragen, maar helaas, ook daar was de telefoon niet.

Verdriet

Ondertussen zat ik thuis met een verdrietige knul. Zijn mooie telefoon, gekregen voor zijn verjaardag, was weg en kwam niet meer terug. Geen mogelijkheid meer om te kijken hoe laat het is als je in bed ligt of even tot rust te komen als je dat nodig hebt. Een aantal dagen werden de al kapot gelezen Donald Ducks nog erger kapot gelezen. Bij vlagen leek hij er niet over na te denken, maar dat was slechts uiterlijke schijn. Van tijd tot tijd was het toch echt nodig om dicht tegen mama aan te kruipen om uit te huilen.

Eerlijke vinder

Tegen de tijd dat het voor de jongens tijd was om richting hun vader te gaan voor het weekend en ik tijd dacht te hebben om een oude mobiele telefoon op te snorren, ging mijn telefoon. Een voor mij onbekend nummer belde en ik nam (zowaar een keer) keurig te telefoon op. Aan de andere kant van de telefoon hoorde ik iets als: ‘dit telefoonnummer stond in het scherm en dat de telefoon verloren was.’ Ik weet nog dat ik op dat moment op het punt stond om weg te gaan, maar Ruben snel riep en met de beller afsprak over een half uurtje de telefoon op te halen. Al het verdriet wat Ruben in de laatste dagen had gehad, was in één klap verdriedubbeld omgeslagen of iets in die richting. Ik denk dat de beller het gejuich zelfs zonder telefoon had kunnen horen.

Gaaf

Volgens afspraak ging ik vervolgens de telefoon halen. Die door een meisje in het speeltuintje gevonden was, in het zand. Geen barstje of krasje in het toestel! Het toestel had geen betere plaats uit kunnen kiezen om te vallen (nou ja, behalve een flink aantal plaatsen gewoon in huis waar het makkelijker te vinden zou zijn geweest).

Eerlijke vinder

Het meest toffe van het hele verhaal vind ik, behalve dat de telefoon terug is, dat hij terug is. Gevonden en teruggegeven door de eerlijke vinder. Die kenden we (helaas) nog niet. Keurig opgevoed wilde ze eerst het vindersloon niet aannemen. (Ook al zo tof!) Gelukkig kon ik haar ervan overtuigen dat ze het echt mocht aannemen en er wat leuks mee mocht doen. Ik hoop van harte dat onze eerlijke vinder dat ook echt gedaan heeft.

Over de auteur

Frédérique van Egmond administrator

Frédérique van Egmond, freelance verslaggeefster, maar ook bekend onder de naam Troel en schrijfster op de website Troel.nl. Woont in Haaksbergen en schrijft met name over haar leven en de zaken die haar bezighouden.