Hoe je leven zomaar ineens plotseling op de kop kan staan – deel 2

verdoving

Als een soort van therapie besloot ik om op te schrijven wat er nou vorig jaar precies gebeurde. Met de kanttekening dat ik sommige dingen niet meer heel precies weet, omdat ik het vergeten ben, het weggestopt heb of gewoon high was van de morfine. Het eerste deel is hier te lezen. Ook dit deel is niet geschikt voor mensen met een instabiele maag.

Opname

Omdat ik niet zonder verdoving nog een keer naar de slachtbank geleid wilde worden (ja, geloof me, zo voelde het!), moest ik opgenomen worden in het ziekenhuis. Daar horen altijd een aantal standaardvragen bij om er zeker van te zijn dat je geen rare beestjes bij je hebt. Ik kan me nog herinneren dat ik moest aangeven of ik bij varkens in de buurt was geweest en kon daar zelfs nog een grap over maken. Het zal wel iets met een zwijnenstal te maken hebben gehad. Uiteindelijk mocht ik me melden op een afdeling zonder ramen ergens in de gedrochten van het ziekenhuis. Het was verschrikkelijk. Ik mocht tot aan de operatie niets eten. Logisch. Alleen kom je dan met het probleem te zitten dat mijn maag gaat protesteren. Als je al krom ligt van de pijn, is nog meer pijn echt niet fijn. Ik kreeg op een gegeven moment morfine, maar volgens mij was het kwaad toen al geschied: een instabiele maag die niets anders kan dan verkrampen en ook al zit er niets in, spugen kan altijd. Ik weet dat ik een verpleegster flink afgesnauwd heb toen ze met een karretje met eten langs mijn kamer reed.

Privacy

Dat privacy overal heel belangrijk is, daar merk je in het ziekenhuis niets van. Al op de gang begon een verpleegster op dusdanig luide toon te vertellen over een nieuwe patiënt die binnen werd gereden, dat ik precies wist wat de patiënt mankeerde. Bovendien vond ze het nodig om de gordijnen bij mijn bed open te schuiven. Waarom? Geen idee, maar fijn was het niet. Het was wel fijn dat ik uiteindelijk opgehaald werd voor de operatiekamer. Daar werden eerst twee zakjes bloed met flinke spoed mijn lijf ingepompt, daarna begonnen ze aan de operatie. Dit keer was het een andere uroloog die ook al kon melden dat ze zoiets nog niet gezien had. Terwijl ik half lag te slapen werden opnieuw een aantal punten in mijn blaas dicht gebrand, maar gelukkig merkte ik er dit keer vrij weinig van. Ook dit keer heb ik de boosdoener niet gezien. Ik werd uiteindelijk wakker met een slang in mijn blaas die mocht blijven zitten, dus alle problemen met plassen van de dagen ervoor waren als sneeuw voor de zon verdwenen. Ik had het gevoel dat het allemaal wel goed zou komen. Boy, was I wrong.

Andere kamer

Omdat de afdeling waar ik lag slechts een tijdelijke afdeling was, mocht ik na verloop van tijd naar een echte afdeling met ramen! De afdeling urologie. Ik werd in eerste instantie naar een kamer vlak bij de receptie gereden, maar na overleg met mijn moeder werd besloten om mij zo ver mogelijk van de receptie af te leggen, zodat ik zo min mogelijk last zou hebben van alles wat zich daar zou afspelen. Prima geregeld toch? Wellicht was het achteraf wel zo dat de kamer bij de receptie meer rust zou opleveren dan een kamer op de shortstay waar ik nu lag, maar wisten wij veel 😉

Daag slangetje

Omdat je niet je hele leven kunt blijven lopen met een slangetje uit je blaas, werd op een gegeven moment de katheter verwijderd. Dat vond ik ergens wel fijn, want omdat er nog stolsels in mijn blaas achtergebleven konden zijn, moest mijn blaas elke keer gespoeld worden. Dat is niet heel moeilijk, maar wel een vies verhaal. Men neme een grote spuit en vult die met een of andere vloeistof, die vervolgens via een slangetje naar binnen gespoten wordt. Daarna wordt de lege spuit op de slang aangesloten en wordt de vloeistof weer uit de blaas “gezogen”. Ik hoef denk ik niet te vertellen dat dat niet een heel erg prettig gevoel is. Maar met het verwijderen van de katheter, stopte ook het spoelen. En, uiteindelijk, stopte ook mijn vooruitgang. Als ik naar het toilet moest, dan moest dat op de po, zodat we konden kijken of er nog stolsels kwamen. Nou, die kwamen er, maar daar werd niet zo heel veel mee gedaan. Na elke keer plassen werd vervolgens een echo van mijn blaas gemaakt om te kijken hoeveel vocht er nog in zat. In eerste instantie was dat niet heel veel, maar het werd steeds meer. Ook het plassen ging telkens moeilijker. Ik heb de meest vreemde standjes uitgeprobeerd om ook maar iets uit mijn blaas te krijgen.

Niet goed

In de nacht van zondag op maandag voelde ik ineens een plop. Ik kan het niet anders omschrijven dan dat. Ik werd er behoorlijk nerveus van en wilde graag douchen om rustig te worden. Helaas was dat niet mogelijk, want daar hadden de verpleegsters geen tijd voor. Wel wilden ze wel even bij me komen zitten om rustig te worden. Die plop had ik me vast verbeeld. Nadat ik maandag een behoorlijk groot stolsel uitgeplast had, was ik er klaar mee. Gelukkig was er een verpleegster die me kon vertellen wanneer er actie ondernomen zou worden. Als ik na het plassen meer dan 300 ml in mijn blaas had zitten aan vocht, zou er, volgens het protocol, weer wat gebeuren. Op dinsdagochtend besloot ik dus niet mijn dagelijkse plasgymnastiekoefeningen te doen maar slechts de drie druppels te plassen die er zonder moeite uitkwamen. Bij controle zat er toen meer dan 300 ml vocht in mijn blaas, dus actie. Je verwacht het niet he 😉 De arts werd erbij geroepen en die besloot om een nierecho te laten maken. Op dat moment had ik al anderhalve week last van bloed in de urine.

Echo

Toen ik in de gang lag te wachten op mijn beurt voor de nierecho, zag ik een bekende. Volledig onder invloed heb ik door de hele gang gejoehoed. Sorry daarvoor! Het voordeel van zo’n echoapparaat is dat je na verloop van tijd een beetje weet wat je ziet. Na twee zwangerschappen met ik weet niet hoeveel echo’s snap je heel goed dat bepaalde dingen op het scherm niet helemaal zijn zoals ze zouden horen. Als je dus in je nieren ineens heel veel bloed ziet, weet je dat er iets mis is. Niet dat het echt door drong, maar ik weet nog dat ik tegen de echomevrouw zei dat het niet helemaal goed was, toen ze aangaf dat ze nog een foto wilde maken. Uiteraard kon ze daar niets over zeggen, maar soms zegt een blik of een uitdrukking op een gezicht meer dan genoeg…

Verder lezen? Deel drie is hier te vinden.

4 gedachten over “Hoe je leven zomaar ineens plotseling op de kop kan staan – deel 2

  1. Hum, ik ‘ken’ iemand die ook dit soort ellende met de blaas mee heeft gemaakt. Volgens mij is dat nog een redelijk onontgonnen gebied binnen de urologie.
    Het leest als horror. Ik vermoed dat het dat voor jou ook was.

    1. Wat ik nog het ergste vind is dat je zolang moet wachten totdat er echt actie ondernomen wordt. Is het niet heel raar dat als de eerste arts het nog nooit gezien heeft, de dag erna hetzelfde weer is ontstaan en de andere arts het ook nog nooit gezien heeft, dat je dan niet verder gaat kijken. Waarom heeft dat moeten wachten tot de week erop? Want neem van mij aan dat de echte horror uit het verhaal nog niet eens op papier staat!

  2. AUW AUW pfffff wat een doffe ellende heb jij meegemaakt. Ik ben nou eigenlijk wel benieuwd naar het vervolg van jouw horror verhaal.Ik ben normaal niet echt zo’n sensatie zoeker😉

Geef een reactie