Hoe je leven zomaar ineens plotseling op de kop kan staan – deel 3

CT-scan

Deel drie van een nog onbekend aantal blogs over wat mij vorig jaar overkwam. Ook dit keer de kanttekening dat ik niet alles meer heel precies voor de geest kan halen. Deels is dat omdat het niet interessant genoeg was om te onthouden, ik het weggestopt heb, of ik onder invloed was van morfine. Het eerste deel is hier te lezen, het tweede deel hier. Dit derde deel is denk ik wat minder bloederig dan de eerste twee delen, dus ook geschikt voor mensen met een instabiele maag.

Na de echo

Nadat ik werd vrijgelaten bij de radiografische afdeling werd ik weer terug naar mijn kamer gebracht. Daar stond de arts al op me te wachten. Iedereen die wel eens in het ziekenhuis geweest is, weet dat als je opgewacht wordt door een arts, het niet goed is. Nou, hier was dat dus ook het geval. Het euvel in mijn lichaam was een lekkend aneurysma. Niet zoals vaak in de aorta in de buik, maar in mijn nier. Duidelijk waar dus al het bloed vandaan komt, want via de nier komt dat in de blaas. Ik weet echt niet meer precies hoe het allemaal ging, maar voor mijn gevoel was mijn vader bij mij in het ziekenhuis en was mijn moeder thuis. Vrij snel kwam er een vaatchirurg langs en heb ik alles een beetje over me heen laten komen. Als eerste moest er een CT-scan gemaakt worden. Dat was net op het moment dat we de jongens met mijn moeder in het ziekenhuis verwachtten, dus ik vroeg of dat even kon wachten, zodat ik de jongens nog zou zien. Daar was geen tijd voor, maar na de scan zou ik weer terugkomen op de kamer, dus dat was geen probleem. Eten zat er voor de rest van de dag niet meer in, dus een vriend die langs wilde komen met een Steakhouseburger van de Burger King waar ik naar snakte, belde ik maar af.

CT-scan

Tijdens de CT-scan zat ik eigenlijk vooral na te denken of dat nou de scan was die zoveel lawaai maakte, of dat dat weer wat anders was. (Dit jaar kwam ik erachter dat het lawaaigedoe een MRI-scan is). Bij de CT-scan werd ik naar binnen gereden en was er eigenlijk direct plek voor me. Het was me inmiddels wel duidelijk dat er iets niet helemaal in orde was, maar de ernst was me nog niet helemaal duidelijk. Na de CT-scan werd ik ook weer keurig naar mijn kamer gebracht, waar ik lekker met de jongens geknuffeld heb en mijn moeder druk bezig was met het maken van foto’s van mij en de jongens. Na afscheid genomen te hebben van de jongens, kwam er ineens iemand om mij op te halen om naar de thoraxkamer te gaan. Ik had werkelijk geen idee waarom en gaf dat ook aan. Ik heb aangegeven dat ik mijn moeder meewilde en die op het hart gedrukt dat er niets zou gebeuren zonder dat we wisten wat er zou gaan gebeuren. Tja, dat was wel vreemd en in eerste instantie moest mijn moeder dan ook buiten blijven staan bij de vaatkamer.

Liesbreuk

Na een snelle vraag mocht mijn moeder gelukkig mee naar binnen. Daar werd duidelijk gemaakt dat niemand aan mij zou zitten voordat ik wist wat er zou gaan gebeuren. De chirurg (het heet dus interventieradioloog) werd tijdens het schrobben naar mijn bed gehaald om één en ander uit te leggen. Daar hebben we het onder andere gehad over de liesbreuk die ik ooit als kind had gehad. Er was wat onduidelijk, want volgens mijn dossier was dat in 1981. Voor de kenners onder ons: ik ben geboren in 1982. Ik grapte nog dat ik niet wist dat ze dat ook al in de baarmoeder op konden lossen. Uiteindelijk bleek het om een typefoutje te gaan, dat was in 1984 geweest. Nadat de arts me uitlegde wat hij ging doen (ik stopte met luisteren toen ik hoorde dat hij met een buisje mijn lies in ging en dat dat goed verdoofd zou zijn), werd ik de operatiekamer opgereden. Die hing vol met ontzettend veel beeldschermen.

Coilen

Het gat in de ader in mijn nier zou gecoild worden. Met ongelooflijke precisie werd het probleem dicht gebreid, gevlochten en gepropt door de man. Dat had nog best wat voeten in aarde, want dan zat hier weer wat vast of moest er een dunner iets gebruikt worden omdat de bocht niet gehaald kon worden. Ik vind het oprecht nog steeds jammer dat ik mijn telefoon niet mee had, want ik had graag een foto gehad van wat ik allemaal zag. Uiteindelijk werd er een plug in mijn lies gedrukt toen ze klaar waren en mocht ik een uur niet overeind komen. Na dat uur mocht ik eindelijk wat eten (maar niet helemaal rechtop zitten vanwege de plug). Op de afdeling konden ze wel bouillon voor me regelen. Ik stond perplex. Na mijn ontbijt had ik niets meer mogen eten en nou wilden ze me afschepen met een glaasje bouillon? Gelukkig was ook daar mijn moeder weer de reddende engel, die nog snel in het ziekenhuisrestaurant wat te eten scoorde. Voor mijn gevoel sliep ik die nacht vrij snel. Geen idee of het zo was.

Kantje boord

Op woensdag hoorde ik dat het allemaal wat spannender was dan ik verwacht had. Behalve dat ik heel erg opgelucht was dat ik opnieuw een blaaskatheter had (en dus ook weer om de zoveel tijd moest spoelen), kon ik daar niet zo heel veel mee op dat moment. Ik werd vooral geleefd. De woensdagavond na de operatie zag ik het echt niet meer zitten en was ik heel erg op zoek om in een soort trance te komen om te kunnen gaan slapen. Dat heb ik geprobeerd door via Spotify liedjes te zoeken van een specifiek bandje wat ik als kind veel luisterde: een bandje van zoveel jaar Youth for Christ. Zonder erg veel succes trouwens. Ik voelde me ontzettend alleen, het bezoekuur was voorbij en er mocht niemand meer langs komen om bij me te zijn. Gelukkig kon ik op dat moment nog wel bellen met mijn oom die ik ook wel eens ‘supertrooster’ noem. Ik heb nog steeds medelijden met de man die die nacht naast me lag, want die heeft niet zo heel erg bijster goed geslapen. Ik zal geslapen hebben, maar voor mijn gevoel heb ik de hele nacht liggen huilen…

Verder lezen? Deel vier is hier te vinden.

Geef een reactie