Hoe je leven zomaar ineens plotseling op de kop kan staan – deel 4

Burger King

Deel vier van de blogs over mijn ziekenhuisopname vorig jaar. Inmiddels is het echt meer dan een jaar geleden en kon ik ‘mijn eerste verjaardag’ vieren. Voor de duidelijkheid nog even de kanttekeningen: gezien de morfine kan het zijn dat mijn beeld ietwat vertroebeld was, daarnaast heb ik ook een aantal dingen weggestopt omdat ik er niet zo heel erg goed mee om kon gaan. Het eerste deel is hier te lezen, het tweede deel hier. Het derde deel is hier te vinden.

The day after the day after

Na een zeer lange nacht met zeer weinig slaap voelde ik me de donderdag wat beter. Dat kwam deels door het feit dat ik eindelijk kon gaan douchen. Mijn ambulant begeleider Nicky kwam naar het ziekenhuis en hielp me met al die handelingen waar ik zelf nog te slap voor was. Ook al zit je dan op zo’n vage stoel onder de douche, het is heerlijk om te douchen! Natuurlijk ben je na het douchen compleet uitgeput, maar dat had ik er zeker voor over. Wat ook erg meespeelde in mijn beter voelen was het bezoek dat langskwam. Met name het bezoek van vriendin Daniëlle met dochtertje Tanya die zo lief waren geweest om langs de Burger King te gaan. Een Steakhouse burger van de Burger King is voor mij een ware traktatie en het smaakte dan ook voortreffelijk (ook al kreeg ik nog niet eens de helft op). Wellicht dat het ongezonde van die burger ook aan mijn herstel bijgedragen heeft.

Weer zelf plassen

Na verloop van tijd werd duidelijk dat de katheter er weer uit moest. Het vele spoelen leverde steeds minder stolsels op en dus mocht ik ook dat weer zelf gaan doen. Door al die verschillende manieren van spoelen ben ik er wel achter gekomen wat nu de beste manier is. En ondanks dat het niet altijd even prettig voelde, was ik wel blij dat die stolsels allemaal mijn lichaam uit waren. De perfecte manier: eerst een grote hoeveelheid vocht inspuiten en dan weer aftappen. Dat werkt beter dan kleine porties in en uitspuiten en dan een aantal keer herhalen. Het grote voordeel van het verwijderen van zo’n katheter is dat je eindelijk weer fatsoenlijk ondergoed aankunt en stukjes kan lopen zonder dat je met pies in een zakje over de gang loopt. Dat voelt echt een stuk beter, ook al loop je over de afdeling urologie en kom je veel mensen met dat soort zakken tegen.

Naar huis!

Op de vrijdag was het nog even spannend of ik naar huis zou mogen. Gelukkig kon geregeld worden dat als ik in het ziekenhuis moest blijven, dat de jongens, voordat ze een weekend naar hun vader gingen, nog even in het ziekenhuis langs konden komen. Achteraf bleek het niet nodig te zijn, want ik mocht naar huis. Of nou ja, naar huis. Ik mocht naar mijn ouders, waar ik vervolgens vertroeteld kon worden. Naar mijn eigen huis zat er voorlopig nog niet, daarvoor was ik nog veel te slap en kon ik te weinig. Heel raar: voor je gevoel is er niet veel in je lichaam gebeurd, maar je lichaam denkt daar toch anders over. Zelfs nu, ruim een jaar later, ben ik nog steeds niet volledig hersteld. Maar wat was het heerlijk om bij mijn ouders te zijn. En toch, toch wil je het liefste naar je eigen huis.

Home sweet home

Voordat ik naar mijn eigen huis kon met de jongens moest natuurlijk wel een en ander geregeld worden. Er was extra hulp nodig, want ik kon zelf eigenlijk nog niets. Hulde aan mijn moeder die er elke dag voor zorgde dat onze magen gevuld werden. Hulde aan de mensen van de gemeente die langskwamen om een helpende hand te bieden. Al was het het uitpakken van de vaatwasser, het schoonmaken van het toilet of, net zo hard nodig, het luisterende oor. Ook vanuit de thuiszorg werd extra hulp ingezet, maar dat ging niet van harte. Voor de jongens was het ontzettend fijn om gewoon weer thuis te zijn, zelf naar school te kunnen fietsen. Lieve vrienden en buren die medicijnen voor me haalden, met allerhande klusjes hielpen, een boodschap voor me deden. Wat voel je je op zulke momenten gezegend.

En hoe dan verder

Tja, en dan krabbel je langzaam weer op. Met twee keer in de week fysiotherapie en zelf dagelijks stukjes wandelen zag ik mijn conditie vooruit gaan. Toch is het nog steeds niet op het oude punt (en dan was dat punt niet eens zo heel erg hoog!). De meest belangrijke nacontrole, een mri-scan, is achter de rug en bleek prima in orde te zijn. Desondanks zal ik wel de rest van mijn leven goed onder controle blijven bij de artsen. Het fijne is dat we nu een arts hebben gevonden die weet wat er allemaal in mijn lichaam is gebeurd en die dat soort zaken dus mee kan nemen. Naast de conditie rest op dit moment voornamelijk nog het geestelijke deel.

Een nieuw leven?

Geestelijk gezien is het heel lastig te bevatten dat je bijna dood was geweest. Het meest vervelende is dat er niet zo heel veel mensen zijn waar je dat mee kunt delen, want het is niet iets wat iedereen meemaakt. Uiteraard is dat alleen maar een goed teken. Zelfs nu nog, een jaar na dato, kan ik er soms nog bang van worden. Aan de andere kant heeft het er ook voor gezorgd dat ik anders naar dingen ben gaan kijken. Je hebt niet zoveel tijd, dus zorg dat je het goed gebruikt. Blijf niet stilstaan bij sommige pietluttige dingen, ook al lijken ze misschien heel groot, want je mist de lol om andere dingen. Een aantal dingen in mijn leven heb ik dan ook, na lang wikken en wegen, rigoureus omgegooid. Ook dat zijn dingen die voortkomen uit dit hele gebeuren. De conclusie die ik kan trekken is dat ik veel wijzer ben geworden. En heel veel meer waard, want al dat platina in mijn buik is natuurlijk ook niet gratis…

Geef een reactie