Hoe je leven zomaar ineens plotseling op de kop kan staan

op zijn kop

Inmiddels is het bijna een jaar geleden, maar misschien maakt juist dat wel dat er ergens diep van binnen iets knaagt. Dit is het eerste deel van ‘hoe mijn leven het afgelopen jaar op de kop gezet werd en ineens anders werd door het besef dat je er ook zomaar niet meer kan zijn’. Zonder aankondiging, zonder ongeluk, gewoon door botte pech. Waarschuwing: niet geschikt voor mensen met een instabiele maag.

Housewarming

Begin september 2017 had ik met de groep mensen die me had geholpen met mijn verhuizing een housewarmingparty beloofd. Ondanks dat het weer niet echt je van het was (maar dat wist ik uiteraard nog niet toen ik aangaf dat ik de barbecue aan zou gooien), regelde ik van alles voor de barbecue. Van vlees tot sausjes, maar ook een heater. Wat tja, het was eigenlijk gewoon koud. De heater kon ik aan het begin van de middag ophalen, dus toen ik in de ochtend mezelf niet helemaal fit voelde, was er nog niet heel veel aan de hand. Tegen de tijd dat het bezoek voor de deur stond, zag ik eruit als een lijk (niet mijn eigen woorden). In de tussentijd had ik er al een bezoekje aan de weekendarts en de apotheek opzitten en had ik een fijne hoeveelheid pijnstillers achterovergeslagen. Kortom: laat die barbecue maar zitten. We gingen eten bij de Griek, want dat leek toch wel praktischer. Heel veel van dat etentje kan ik me niet herinneren (gelukkig heb ik de foto nog), ik weet nog wel dat ik aan het einde van de rit heel goed doorhad dat mijn pijnstillers uitgewerkt waren. Ik ben thuis naar het toilet gegaan en volgens mij hebben we nog wat spelletjes gedaan, maar het was duidelijk dat ik ziek was. Eigenlijk vele malen zieker dan wat we dachten, ik dacht dat ik gewoon een blaasontsteking had waar ik wat slecht op reageerde. Kan gebeuren toch?

Uit logeren

Dat het steeds slechter ging, was al snel duidelijk. Nadat ik op zondag nog een keer naar de weekendarts ging en nieuwe antibiotica meekreeg, besloot ik al vrij snel met de jongens bij mijn ouders te gaan logeren. Waar dat leuk is als dat iets is wat goed uitkomt, is dat natuurlijk niet leuk als je het doet omdat je simpelweg niet voor jezelf en je kinderen kan zorgen. Helaas was dat op het moment wel het geval.

Ziekenhuis

Na nog tig keer met artsen gesproken te hebben, mocht ik me op donderdag in het ziekenhuis melden. Eerst naar de uroloog vanwege mijn blaasontsteking, daarna meteen door naar de dagopname voor een zakje cola (ijzer). Het was krap op elkaar gepland en uiteraard ging het dus allemaal niet goed, want toen ik al bij afspraak twee moest zijn, werd ik pas bij afspraak nummer één naar binnen geroepen. De assistente had al tijdens het wachten een echo geprobeerd te maken, maar die was mislukt. Het begon dus al goed, want de arts gaf meteen aan dat hij dan wel even met een cameraatje in mijn blaas wilde kijken. Uhm, ok, dat moet dan maar. Ik weet eigenlijk niet eens meer of dat pijn deed of niet. Ik weet nog wel dat hij vrij aangaf dat hij dit nog nooit gezien had (heb IK weer he, waarom moet dat toch altijd bij mij!). In mijn blaas was een flinke opstopping, want voor de uitgang lag een bloedstolsel ter grootte van een tennisbal. Nee, ga het je maar niet indenken. Omdat humor de beste remedie is tegen angst grapte ik nog tegen de man: “die moet je er zeker uithalen he, maar dan hoef ik het niet te zien hoor!”. Inderdaad, hij moest het ding eruit halen. Met een stofzuigertje of iets dergelijks. En nee, dat is gelukkig niet zo’n ding met een enorme buis, want dat had vast veel pijn gedaan. Aan de andere kant, misschien wel minder pijn dan de stap die erna kwam: dichtbranden. Met het bekijken van de binnenkant van mijn blaas (erg interessant, ik denk dat ik inmiddels heel veel van mijn lichaam al van binnen heb kunnen bekijken) zag hij een aantal puntjes zitten waar het bloed vandaan zou kunnen komen. Stoer als ik was, gaf ik aan dat ik het snapte. De beste man heeft drie dingetjes dichtgebrand. De eerste ging nog. De tweede was veel te pijnlijk en bij de derde denk ik dat het hele ziekenhuis me heeft horen gillen. Niet overdreven.

“Je voelt je straks stukken beter”

Na het dichtbranden van de puntjes, gaf de arts aan dat ik me waarschijnlijk heel snel beter zou voelen. Ik kon me er op dat moment helemaal niets bij voorstellen. Ik lag compleet te shaken op de behandeltafel en vroeg of iemand mijn vader kon halen (die zat nog keurig in de wachtkamer). Uiteindelijk werd ik met bed en al naar de dagopname gebracht voor het zakje cola. Daar keken ze overigens best raar op van het feit dat ik per bed gebracht werd, dat waren ze duidelijk niet gewend. De uroloog had overigens gelijk: ik voelde me al snel een stuk beter en regelde zelfs een saucijzenbroodje via mijn vader wat ik heerlijk heb zitten opeten. Met het idee dat het probleem opgelost was, ging ik diezelfde middag weer richting mijn logeerhuis. Dat duurde trouwens iets langer dan gepland omdat iemand het nodig vond om de auto te rammen in de parkeergarage. verder is dat redelijk langs me heen gegaan.

The day after

De volgende dag voelde ik me nog steeds wel goed, alhoewel ik best wel veel pijn had. Met een blik naar mijn stripje diclofenac en in mijn achterhoofd weten dat het vrijdag was, besloot ik de huisarts te bellen voor een herhalingsrecept. Daar liep ik tegen een muur op. Ik kon niet zomaar diclofenac krijgen, dat moest ik via de uroloog regelen. Dat de uroloog me weer teruggestuurd had naar de huisarts maakte niet uit. Bovendien werd er nooit diclofenac voorgeschreven. Mijn snelle “maar dan wil ik diclofenac voor de pijn in mijn rug”, hielp niet. Ten einde raad gaf ik de telefoon aan mijn moeder met het commentaar: ze snappen het niet, ik krijg het niet uitgelegd en heb gewoon teveel pijn. Niet veel later ging ik naar het toilet en zag ik dat er iets niet helemaal goed ging. Na een snel belletje naar de spoedlijn van de huisarts mocht ik vrij snel weer naar het ziekenhuis, terug naar de uroloog. Daar was het antwoord heel simpel: waarschijnlijk zit er een nieuw stolsel, dus dan moet er opnieuw ingegrepen worden. Waarop ik zei: “dat is prima, maar dan niet zonder verdoving”. En zo was de ziekenhuisopname een feit…

Verder lezen? Deel twee is hier te vinden.

Een gedachte over “Hoe je leven zomaar ineens plotseling op de kop kan staan

  1. Jammer dat je dit is overkomen zo na je nieuwe start in je nieuwe woning. Zag al weinig meer van je voorbij komen afgelopen jaar. Dacht dat je fb moe was. Benieuwd of je verhaal een goed eind heeft. Leef met je mee xxx

Geef een reactie