Ik ben een lekkerbek

doorFrédérique van Egmond

Ik ben een lekkerbek

Een echte lekkerbek. Iemand die van lekker eten houdt dus. Niet zo’n gebakken stuk vis. Daar houd ik namelijk helemaal niet van! Ik zeg wel eens gekscherend tegen mijn kinderen dat ik een varken ben. Als ik hard moet lachen knor ik wel eens (al kan ik ook hinniken) en ik eet alles, net als varkens. Behalve vis, de meeste schelpdieren, heel pittige dingen en en en een heleboel andere dingen. Eigenlijk ben ik best een moeilijke eter. Niks omnivorig varken dus, maar gewoon een kieskauw. Maar als ik dan wat lekker vind, dan eet ik er graag veel van. En vaak. En dat is niet altijd even handig.

Mollig, dik of volslank?

Ik weet eigenlijk niet beter of ik ben altijd te dik geweest. Volgens mijn moeder was dat als baby juist het tegenovergestelde, maar daar weet ik gewoon niets meer van (ook al geven foto’s aan dat ze gelijk heeft). En altijd is sowieso niet helemaal waar, want na mijn bariatrische operatie (een operatie om te kunnen afvallen) ben ik ook dun geweest. Te dun. Dat was ook niet fijn! Maar goed, eigenlijk weet ik dus niet beter. Ik weet wel dat ik inmiddels weer te zwaar ben en dat vind ik soms best lastig. Ik ben van tijd tot tijd wel bang om weer net zo zwaar als vroeger te worden (ook al moet ik dan echt nog tientallen kilo’s aankomen) en het liefste zou ik gewoon op mijn streefgewicht zitten. Dat laatste hebben volgens mij alle vrouwen. Het enige verschil: ik weet heel goed waar het allemaal vandaan komt. Naast dat ik namelijk die kieskauw ben, ben ik ook een enorme stresseter en ik hoef denk ik niemand uit te leggen dat mijn leven vaak best wel stressvol is.

Oplossing

Is zo’n operatie dan de oplossing? Ik zou nu bijna iedereen in de oren willen gillen NEE. Dat is het zeer zeker niet. En zeker niet de operatie die ik gehad heb. Het klonk allemaal heel erg leuk, maar achteraf bleek ik slechts het halve verhaal gehoord te hebben (waarmee ik overigens niet wil zeggen dat niet het hele verhaal verteld is). Door het omleggen van mijn dunne darm neem ik verminderd voedingsstoffen op. Dat is in het begin heel handig, want daar worden de calorietjes opgenomen. Maar ook de vitamines en mineralen. Dat werkt bij mij dus niet allemaal weer, waardoor ik regelmatig mijzelf “vol moet laten spuiten” met allerhande vitamines. En niet alles is spuitbaar, dus die vitamines kan ik niet aanvullen. Conclusie: een tekort aan vitamines. Multivitamine gaan slikken? Ja, erg leuk, maar vaak zit er een speciaal laagje omheen wat ervoor zorgt dat het niet in de maag al opgenomen wordt (want vitamines worden juist in het begin van de dunne darm opgenomen), maar in de dunne darm. O wacht, daar gaat wat mis. Ja, inderdaad. Die mooie rode snoepjes van Dagravit en Davitamon, die blijven heel mooi rood. Verdere details zal ik daarover achterwege laten. Helaas is de farmacie in Nederland niet gericht op het spuiten van medicijnen. Sommige zaken moeten uit het buitenland komen omdat ze hier niet meer verkrijgbaar zijn. Mijn vitamine D wordt bijvoorbeeld in Zwitserland gehaald, waar de dierenartsen het nog mogen gebruiken. Oeps.

Energie

Dat je snel afvalt met zo’n operatie, dat klopt inderdaad wel (zo snel dat de vellen er bij gaan hangen, gelukkig werd bij mij de buikwandcorrectie vergoed). Maar dat je daarna de rest van je leven natuurlijk ook verminderd die voedingsstoffen opneemt en vooral welk effect dat heeft, dat had ik van te voren nooit zo kunnen inschatten. Wellicht is het een combinatie van diverse zaken, maar ik lig voor mijn gevoel te vaak in de middag op bed om een dutje te doen of val op de bank in slaap, of misschien nog wel erger, ga met de kinderen tegelijkertijd naar bed. Mijn energiepeil is laag. Ik heb geen idee of ik, als ik de hele dag door zou eten, wel voldoende energie zou hebben. Ik heb dat nooit geprobeerd. Bovendien, als ik dat zou gaan doen, wat doen de kilo’s dan?

Afvallen

Op het moment dat ik me heel keurig aan mijn dieetvoorschriften houd (en dat is best lastig als kieskauw, zeker met twee mogelijk nog kieskauwerige kinderen), dan merk ik dat meteen in mijn gewicht. De keren dat ik dat netjes gedaan heb, gingen de kilo’s weer flink naar beneden. Alleen, ik heb de puf er niet voor om dat te doen. De lijst is niet heel erg uitgebreid en als ik die lijst zou pakken als wat wel en niet kan, dan wordt ons menu wel heel erg eentonig als je bedenkt dat we alle drie ook nog onze eigen voorkeuren hebben, maar vooral ook dat Ruben zijn notenallergie heeft. Dus blijven we maar doorgaan zoals we het al tijden doen. Soms pasta, soms rijst, soms aardappels, vaak groenten en bijna altijd vlees.

Sporten

Wat mijn ding totaal niet is, is sporten. Het kost me ontzettend veel energie en dan niet op de manier dat ik er vervolgens energie van krijg of me er erg energiek van ga voelen. Ik vind het heerlijk om onder begeleiding van de fysiotherapeut te bewegen, maar zet dan vooral in op conditietraining en bijvoorbeeld cardiofitness. Voor een beetje een gezond gevoel. Ik maak me dus ook totaal niet druk over die nieuwe pakjes van Nike. Als ze me al passen (mijn bovenbenen hebben nog steeds het formaat van voor mijn operatie en zijn gewoonweg huge te noemen), zou ik er niet in willen lopen. Het topje vind ik meer lijken op een bh en daar hoort voor mijn gevoel echt nog wat overheen. Een heleboel andere mensen maken zich wel druk erover. Van wat ik allemaal voorbij heb zien komen, waren dat met name dunne mensen. En eindelijk is er dan een voordeel aan al het overgewicht op de wereld: hoe meer mensen er met overgewicht zijn, hoe minder dunne mensen er zijn en hoe minder mensen zich druk maken over dit soort zaken.

Over de auteur

Frédérique van Egmond administrator

Frédérique van Egmond, freelance verslaggeefster, maar ook bekend onder de naam Troel en schrijfster op de website Troel.nl. Woont in Haaksbergen en schrijft met name over haar leven en de zaken die haar bezighouden.

Geef een reactie

elf + 20 =