En dan ben ik niet eens Ciske de Rat. Of Remi (en dan mag je zelf kiezen of welke Remi het gaat). Ik voel me soms ook alleen. Een beetje alsof ik uitschot ben en simpelweg niet bij de rest hoor. Ik heb regelmatig het gevoel dat ik in mijn eentje moet vechten. En hoewel een heleboel mensen dat (terecht) ontkennen, zit er wel degelijk een kern van waarheid in als ik simpelweg naar de feiten kijk. Onderstaand stuk is niet geschikt voor tere zielen. Mocht je jezelf in het verhaal herkennen, dan gaat het waarschijnlijk over jou. Sorry.

Ik hoor er niet bij

Buurtfeestjes waarvoor ik niet uitgenodigd ben. Waar je dan je naaste buren ziet zitten en je overburen, omdat ze het feestje nou eenmaal vieren recht tegenover je huis. En als je nog dacht: ow, het is een verjaardag, kan gebeuren, dan lees je vervolgens wel op Facebook dat het echt een buurtfeestje was. Dat soort zaken overkomen mij regelmatig. Ik word niet uitgenodigd voor dat soort bijeenkomsten en blijkbaar is er ook niemand die me mist of de moeite neemt om mij uit te nodigen. Hetzelfde geldt voor appgroepjes. Alle leuke en minder leuke nieuwtjes worden gedeeld in de buurtapp. Driemaal raden wie er niet in zit en dus al dat soort dingen niet mee krijgt. Ik word overigens wel afgerekend als ik bepaalde dingen niet weet en er dus niet op reageer. That’s life.

Ik moet in mijn eentje vechten

Op dit moment is dat niet helemaal waar, want ik heb mijn hulpverleners die voor mij vechten (en mijn ouders staan ook voor mij op de bres). Maar met het oog op de bezuinigingen die zijn aangekondigd, is het maar de vraag of er straks nog hulpverlening is. En wie gaat er dan met mij mee naar belangrijke gesprekken waar ik een ‘tolk’ bij nodig heb? Wie zorgt er dan voor dat ik niet al compleet overprikkeld aan het gesprek begin zodat ik ook daadwerkelijk wat meekrijg van het gesprek? Wie vertelt me af en toe dat ik echt vooruit ga en steeds meer kan. Wie staat er voor me klaar als ik het allemaal even niet meer zie zitten omdat ik weer iets tegenkwam waar ik niets mee kon? That’s life.

Ik heb weinig vrienden

Op een paar goede vrienden na heb ik vooral kennissen. En aan die goede vrienden klamp ik me dan zo excessief vast dat ze vanzelf het contact minderen. Of ik ben zo druk bezig met overleven dat ik gewoon even geen tijd heb voor vrienden en dan simpelweg vergeet contact op te nemen. En in heel veel gevallen betekent dat dan dat er dus geen contact meer is. Een avondje uitgaan zit er niet in, want met wie zou ik dat moeten doen? Ik ga niet naar de tentfeesten waar voor mijn gevoel het hele dorp naar toe gaat. Ik ken ontzettend veel mensen, maar ik heb niemand om mee samen te gaan. En dus ga ik niet, want ik houd er ook niet van om doelloos in zo’n tent rond te struinen in de hoop dat ik een bekende zie waar ik een praatje mee kan maken. That’s life.

Ik ben uitschot

En ja dat zeg ik even heel hard, maar zo voelt het soms wel. Ik reageer anders dan men verwacht, ik stel andere eisen aan zaken en dus is het makkelijker om me links te laten liggen. Want hoe hard ik het ook geprobeerd heb, ik heb me nog niet kunnen aanpassen aan het sociaal wenselijke. Soms besef ik pas achteraf dat het niet de bedoeling was om echt antwoord te geven op de vraag hoe het met me gaat. En dat als ik zelf die vraag aan iemand stel dat het enige antwoord wat ik moet verwachten is: “Goed”. Ik ben moeilijk om mee om te gaan. Of eigenlijk, mijn autistische buien zijn moeilijk om mee om te gaan. Ik heb een behoorlijke gebruiksaanwijzing en ik kan hem niet zo makkelijk aanpassen. That’s life.

Zo de ouden zongen

Als ik dan hoor dat mijn jongens niet heel veel vrienden hebben, dan word ik daar verdrietig van. Gaan zij dezelfde kant op als ik? Voelen ze zich ook zo alleen? Hoe leer ik mijn kinderen met autisme om niet dezelfde fouten te maken die ik blijkbaar maak. En is dat überhaupt mogelijk als ik dat zelf dus al niet eens kan? That’s life.

Week van de eenzaamheid

Deze week is het de week van de eenzaamheid. Van 1 tot en met 8 oktober wordt er extra aandacht besteed aan mensen die zich alleen voelen. Eenzaamheid is niet alleen te vinden bij ouderen, maar bij alle leeftijden. Eenzaamheid kan ontstaan door een achterliggend probleem. Soms is dat op te lossen, vaak ook gewoon niet. Sommige mensen komen er niet eens openlijk voor uit. Ze schamen zich ervoor. Ik schaam me er niet voor dat ik me soms ronduit klote voel hierover. Ik schaam me niet dat ik het zo openlijk deel, hoe kwetsbaar ik mijzelf daar ook mee maak. Ik schaam me vooral voor de mensen die het al tijden weten, maar er niets mee gedaan hebben. Maar hey, that’s life.

Heb jij nou ook iemand in jouw omgeving die (mogelijk) eenzaam is, geef dan eens wat extra aandacht. Niet alleen in deze week, maar ook een keer als het niet op de agenda staat.