Let op voor zakkenrollers! Mind the gap! Vergeet je spullen niet!

doorFrédérique van Egmond

Let op voor zakkenrollers! Mind the gap! Vergeet je spullen niet!

Beste reizigers 😉 (Nee, ik ga die discussie nu niet aan, rustig maar). De mensen die regelmatig met het openbaar vervoer reizen, die horen allerhande berichten door de luidsprekers komen. Van het eerstvolgende station en de overstapmogelijkheden tot aan de waarschuwing je eigendommen niet in de trein te laten slingeren en op te passen bij het uitstappen. In Parijs wordt op sommige stations ook omgeroepen dat je moet oppassen voor zakkenrollers, de pick pockets (en dan natuurlijk wel op zijn Frans he 😉 ). Maar zelfs als je dat weet en je maatregelen genomen hebt, zijn ze je soms te slim af.

Metro

Toen we tijdens onze vakantie uit het Louvre kwamen, besloten we de metro te pakken om zo richting onze trein terug naar de camping te gaan. Zelfs als op dit station omgeroepen zou zijn op te passen voor zakkenrollers, was ik de pineut geweest. Ik tuinde met open ogen in de val die de zakkenrollers opgezet hadden. Bepakt en bezakt (lees: allemaal een rugzak op, een buideltje onder ons shirt met de belangrijke zaken en twee volwassen vrouwen met een heuptas) liepen we het metrostation in. Heel duidelijk dat wij toeristen waren en dat kun je ook eigenlijk nauwelijks voorkomen als je een hele dag door Parijs wil struinen en je niet om de zoveel tijd een terrasje wilt aandoen om wat te eten of drinken.

Eerst lijkt er niets aan de hand te zijn

Met de kennis die ik nu heb, gaan er al meteen een heleboel waarschuwingslampjes branden, maar uiteraard op het moment van beleven was dat niet het geval. Terwijl wij rustig afdalen om de metro te pakken (elke vijf minuten kun je instappen, dus echt lang wachten is er niet bij) worden we op de trappen al ingehaald door een aantal meiden die echt vliegensvlug richting de metro’s rennen. Zo snel dat je eigenlijk denkt dat ze van de trap af gaan donderen, maar dat was niet het geval. Op het perron blijkt dat de metro er elk moment kan aankomen. Met zijn vieren hebben we de afspraak dat we elkaar goed in de gaten houden. Elk kind blijft bij de afgesproken volwassene en we zorgen ervoor dat er niet een kind alleen ergens achter kan blijven.

Dan komt de eerste stap

Tot mijn ergernis merk ik dat een vrouw die ook de metro in wil, ervoor zorgt dat “mijn kind” niet meer bij me in de buurt is. Het gaat om het kind dat het meeste last heeft van de drukte in de metro’s en treinen en die ik dus graag dicht bij me wil hebben. Niet alleen omdat ik hem niet kwijt wil raken in de drukte, maar ook om te kijken of het allemaal nog wel gaat. Er wordt een beetje gedrukt (ik druk net zo hard mee trouwens) en dan staan we in de metro. Een donkere man zegt ineens (in het Engels): “Kijk uit, ze zit met haar hand in je tas, ze is een zakkenroller!”. Ik kijk naar mijn heuptas en merk inderdaad dat het tasje open is. Daar komt de adrenaline aan en als ik vervolgens de drie meiden die door de man aangewezen worden de metro zie verlaten, aarzel ik geen moment en ren ik achter ze aan. Het kind laat ik verbouwereerd achter bij zijn oma en broertje. De man stapt uit en waarschuwt dat mijn reisgezelschap ook beter uit kan stappen.

Usain Bolt is er niets bij

In mijn herinnering zal ik harder gerend hebben dan dat ik daadwerkelijk deed, maar ik krijg het voor elkaar om de drie dames te stoppen. Al snel is ook de donkere man bij ons. Mijn telefoon (die ik in mijn buideltje had omdat ik regelmatig op Google Maps keek boven de grond) kan ik zo snel niet vinden in mijn buidel. Alle andere reizigers lopen voorbij, blijven staan, kijken, maar doen verder niets. Vragen of iemand de politie wil bellen heeft ook geen effect. De drie dames zijn er niet van gediend dat ze staande gehouden werden. “Hij is een zwarte, hij is de zakkenroller, wij deden niets” is het klaaglijke credo wat ze herhalen. Mijn telefoon zou gewoon in mijn tasje zitten, dus ik maakte drukte om niets. Terwijl mijn moeder inmiddels haar telefoon gepakken heeft om te bellen, voel ik helemaal onderin mijn hutkofferheuptas mijn telefoon zitten.

Gelukkig, alles is er nog

Opluchting alom, nog meer boosheid bij de dames. Uiteraard terecht, ik heb ze tenslotte verdacht van het jatten van mijn telefoon. De manier waarop ze echter met mij omgaan, maakt me enkel bozer. Ik probeer nog maar een keer mijn situatie uit te leggen, maak nog een opmerking dat ik niet gediend ben van hun “alle zwarte mensen zijn zakkenrollers”, maar nu grijpt een omstander in. “Het heeft geen zin, ga maar gewoon verder”. Wij lopen, nog steeds op adrenaline, terug naar het perron. De donkere man loopt ook weer naar het perron. De drie meiden gaan naar het perron van de trein in de tegenovergestelde richting.

@(#*$ $^(#@$&

Vanaf de andere kant van het perron word ik toegeschreeuwd door de drie meiden dat ik een fucking bitch ben. Ik spoor niet. Die donkere man was de zakkenroller. Zij hebben niets gedaan. Ik ben blij als de metro uiteindelijk komt. Pas later kon ik alle puzzelstukjes tot de grote puzzel maken.

Cluedo

Maar wie was nu uiteindelijk de zakkenroller? Was het de donkere man die ons waarschuwde? Waren het de meiden die heel snel de metro wilde halen en toch ineens kozen in tegengestelde richting te reizen? Werkten ze samen? De waarheid zal wel ergens in het midden liggen. In ieder geval heeft de donkere man ervoor gezorgd dat mijn aandacht weer ging naar mijn eigendommen in plaats van naar mijn kind, waardoor ik merkte dat er iets niet goed ging. Had hij dit niet gedaan, dan was misschien uiteindelijk mijn heuptasje wel leeg geweest. Nog steeds vind ik het gedrag van de drie meiden dubieus. Waarom mag de politie niet gebeld worden als jij toch niet één van de zakkenrollers bent? Hoe weet je zo goed dat mijn telefoon wel in mijn tasje zit? Waarom blijf je niet rustig in deze situatie, wetende dat je niets gedaan hebt? En waarom ren je naar het perron om daarna de andere kant op te reizen?

Hey Google

Terug op de camping trilde ik inmiddels wat minder en was de adrenaline weer gezakt tot een enigszins normaal punt. Toen bedacht ik me dat ik via mijn smartwatch heel makkelijk mijn telefoon op kon roepen. Waarom denk je daar nou weer niet aan als je in zo’n situatie zit?

Let op: Waarom noem ik hier specifiek de huidskleur van deze man? Omdat ik woest was hoe die meiden met deze man en andere mensen met een donkere huidskleur omgingen. Alsof huidskleur ook maar iets zegt over wel of geen dief zijn. Nee, niet alle donkere mensen zijn zakkenrollers. Ik kan er zelfs nu nog weer pissig over worden.

Over de auteur

Frédérique van Egmond administrator

Frédérique van Egmond, freelance verslaggeefster, maar ook bekend onder de naam Troel en schrijfster op de website Troel.nl. Woont in Haaksbergen en schrijft met name over haar leven en de zaken die haar bezighouden.

2 comments so far

AudreyGeplaatst op3:33 pm - aug 6, 2019

Pff, wat een gedoe allemaal! Maar uiteindelijk was er dus niets weg? Die meiden waren inderdaad wel extreem onbeschoft en vreemd.

    Frédérique van EgmondGeplaatst op3:46 pm - aug 6, 2019

    In eerste instantie kon ik mijn telefoon niet vinden en was ik dus in alle staten, maar die zat dus ook echt helemaal onderin mijn heuptas (zo slim was ik wel, maar daar denk je dan ook niet aan op zo’n moment). Ik heb verder niet echt iets gemist, dus denk niet dat er iets anders wel uitgehaald is (viel ook niet heel veel waardevols te halen).

Geef een reactie

negentien + negentien =