Lieve mevrouw in de auto

doorFrédérique van Egmond

Lieve mevrouw in de auto

Wat fijn dat u vanmiddag dacht door te kunnen rijden toen ik u liet stoppen. U zult misschien gedacht hebben dat ik bang was dat u me omver zou rijden. Ik was niet bang, ik was razend. Ongetwijfeld zag u niet dat achter u met hoge snelheid een politieauto aan kwam rijden. Dit had voor iets heel naars kunnen zorgen als u inderdaad om mij heen verder had gereden. Ook had u vast en zeker de ambulance niet zien staan. Dat was de reden waarom ik op straat auto’s stond tegen te houden. Ik ben heel blij dat ik niet kon verstaan wat u in de auto allemaal over mij zei.

O en die meneer in de auto,

die ik op afstand heel nare dingen over me hoorde zeggen omdat u niet door mocht rijden van me. Sorry dat u er zoveel last van had dat ik in uw weg stond. U zult misschien wel 100 meter, met een beetje pech 200 meter om hebben moeten rijden. Het was ook wel een beetje een vervelende plek waar het ongeluk gebeurde. Natuurlijk was het op het punt waar u door wilde rijden. Gelukkig gaat het naar omstandigheden goed met de mevrouw.

Meneer met hesje

Voor de meneer met het hesje die ook te hulp schoot: nogmaals dank u wel. Samen hebben we ervoor gezorgd dat de hulpverleners ongestoord hun werk konden doen.

Andere lieve mensen

Al die andere lieve mensen, die snapten dat ik niet zomaar voor mijn lol midden op straat stond te zwaaien met armen: dank voor uw begrip. Dank voor de lovende woorden van de mensen die een kort praatje maakten om te vragen hoe het met het slachtoffer ging (niet dat ik iets kon vertellen op dat moment, maar toch), maar ook om te vertellen dat het zo fijn was dat ik daar stond. U heeft met zijn allen ervoor gezorgd dat ik trots op mijzelf was en ik die ene mevrouw en die ene meneer een beetje los kan laten.

Verwerpelijk

En voor alle mensen die het verwerpelijk vinden dat je als verslaggever foto’s maakt van een ongeluk. Ja, ook nu heb ik foto’s gemaakt. Van een afstand toen ik aan kwam lopen, omdat het mijn werk is (en omdat u en u en u en u graag op de hoogte willen zijn van het nieuws, soms zelfs juist van dit soort nieuws). Zodra ik zag dat het goed mis was en het verkeer vast liep, versnelde ik mijn pas en ben ik het verkeer gaan regelen, om zo min mogelijk mensen langs het slachtoffer te laten rijden. Foto’s van het ongeval heb ik niet meer gemaakt, wel heb ik nog contact gehad met de politie om te overleggen over de situatie. Want dat ziet u wellicht niet: soms is het zo dat je als verslaggever eerder bent dan een hulpverlener en dan doe je wat je kunt doen.

Achteraf

Als het allemaal achter de rug is, blijf je over met een flinke dosis adrenaline en de vraag: heb ik het wel goed gedaan? Als je dan een bedankje krijgt van de betrokkenen en een agent dan weet je het: ik heb de juiste keuze gemaakt.

Waarom ik het nu opschrijf? Omdat ik, nu bijna vier uur na het ongeluk, nog steeds stuiter. Maar ook omdat het ontzettend veel impact heeft, hoe vaak je zoiets ook tegenkomt. Omdat ik oprecht heel erg blij ben. Blij met al die mensen die ik niet ken die precies hetzelfde hadden gedaan als wat ik deed: helpen! Naar elkaar omkijken. En als we dat nou allemaal blijven doen, misschien dat we dan die één of twee per keer die er niets om geven, wel helemaal kunnen vergeten.

Over de auteur

Frédérique van Egmond administrator

Frédérique van Egmond, freelance verslaggeefster, maar ook bekend onder de naam Troel en schrijfster op de website Troel.nl. Woont in Haaksbergen en schrijft met name over haar leven en de zaken die haar bezighouden.