Opruimen, mijn meest favoriete bezigheid (NOT!)

doorFrédérique van Egmond

Opruimen, mijn meest favoriete bezigheid (NOT!)

Opruimen is niet mijn sterkste punt. En dan druk ik dat heel, heel erg zwak uit. Het zou best wel eens genoemd kunnen worden in een sollicitatiegesprek als me gevraagd zou worden drie minpunten te noemen van mijzelf: ‘opruimen’, ‘acquisitie’ en ‘te weinig zelfvertrouwen’.

Het gevolg van slecht opruimen is dat je soms wel eens dingen kwijt bent. Dat kan zijn omdat je de spullen zelf ergens hebt gelaten waar ze niet horen, of omdat iemand anders dacht behulpzaam te zijn en wat op te ruimen. Het gevolg: enorme opruimwoede om dat weer boven tafel te krijgen wat je zoekt. Als je het tenminste nodig hebt dan.

Rabo-scanner

De afgelopen tijd had ik last van een aantal voorwerpen in huis die op wonderbaarlijke wijze pootjes hadden gekregen. Mijn Rabo-scanner was nergens te vinden bijvoorbeeld. Erg vervelend als je toch echt in moet loggen in je internetbankiersysteem om de transacties te downloaden zodat je de btw-aangifte kan doen. Gelukkig is er altijd hulp uit de verwachte hoek: ik mocht een scanner lenen. Die ligt dus overigens nog steeds bij mij thuis en moet ik nodig weer naar de eigenaar terugbrengen (schaam, schaam).

Afstandsbediening

De afstandsbediening van de lampen in de woonkamer is het andere voorbeeld. Gelukkig is het nog lang licht ‘s avonds en zit je dus niet compleet in het donker, maar sfeerverlichting is toch wat prettiger dan die felle lamp aan het plafond. Waar het ding zou zijn? Ik wist het niet, maar op alle logische plekken had ik al gekeken. Ook de twee andere afstandsbedieningen van hetzelfde merk had ik al geprobeerd in te stellen, maar dat lukte niet. Helaas.

Retourenzak

Het laatste voorbeeld hoort er niet echt bij. Dat mijn hele trapkast vol met troep staat was de oorzaak dat ik niet bij die zak kon komen, maar ik wist heel goed dat de zak daar lag. Maar: redelijk ongrijpbaar totdat ik last zou krijgen van opruimwoede. En laat ik gisteren nou echt, echt, echt die zak nodig hebben. Dus: hup, de trapkast ingedoken. En wat ik toen allemaal tegen kwam!

Opruimen

Het begin van mijn opruimwoede viel wel mee. Ik ben zo iemand die snel de tafel leegmaakt door alles op tafel in een boodschappentas te schuiven en die ergens neer te zetten, zodat ik het later wel weer kan uitzoeken en opruimen. Na een stuk of vier van die tassen uit de kast gehaald te hebben, kwam er nog een wasmand naar buiten met de buit van sinterklaasavond (hmm, lekker, chocoladeletter!), twee paar schaatsen en een stel krukken (die overigens nog niet heel lang in de kast stonden). Helaas was de blauwe retourenzak nog niet in beeld. Met een flinke greep onderin de kast had ik hem toen ineens te pakken! Wauw, wat een opluchting, dat is snel gedaan. Met het oog op de tijd heb ik snel alle andere zaken weer in de trapkast gestopt. Dat is voor een andere keer. Dacht ik.

Lampjes

Want toen ik de deur van de kast dicht deed, viel het me op dat de lampen in de kamer ineens aan waren. Hé! Daar was dus de afstandsbediening! En vervolgens was het iets als *censuur!* Want het ding lag niet ineens zichtbaar te wezen zodat ik de lampen makkelijk uit kon zetten. Ik nam de moeite om twee tassen eens goed door te kijken. In één van de tassen vond ik de Rabo-scanner. Fijn! Die is weer terecht. Maar daar krijg ik de lampen niet mee uit natuurlijk. Om een best lang verhaal nog ietwat korter te maken: inmiddels zijn alle ontvangers uit het stopcontact getrokken zodat de lampen uit zijn. Pas nadat ik dat gedaan had, kwam het besef dat ik ook gewoon de knopjes van de lampen uit had kunnen zetten, maar tja, je kunt niet alles hebben.

Trapkast

En de trapkast? Nou, de deur staat open en voor de trapkast staan een aantal dozen en kratjes en tassen met allerhande spul dat ik toch echt maar ga uitzoeken. De schaatsen en de krukken gaan naar zolder (die hebben overigens niets met elkaar te maken). De doos met een dvd-speler en een heleboel snoertjes en dingetjes kan ook wel naar zolder, want ik heb tenslotte alle apparatuur beneden al aangesloten. De chocoladeletters weet ik ook nog wel een plekje voor. En uiteindelijk, als straks alle tassen en dozen en kratjes uitgezocht zijn, kan ik met de afstandsbediening vast de lampen wel weer aan krijgen. Als ik de ontvangers opnieuw geprogrammeerd heb…

Over de auteur

Frédérique van Egmond administrator

Frédérique van Egmond, freelance verslaggeefster, maar ook bekend onder de naam Troel en schrijfster op de website Troel.nl. Woont in Haaksbergen en schrijft met name over haar leven en de zaken die haar bezighouden.