Blog

doorFrédérique van Egmond

Hoe je leven zomaar ineens plotseling op de kop kan staan – deel 4

Deel vier van de blogs over mijn ziekenhuisopname vorig jaar. Inmiddels is het echt meer dan een jaar geleden en kon ik ‘mijn eerste verjaardag’ vieren. Voor de duidelijkheid nog even de kanttekeningen: gezien de morfine kan het zijn dat mijn beeld ietwat vertroebeld was, daarnaast heb ik ook een aantal dingen weggestopt omdat ik er niet zo heel erg goed mee om kon gaan. Het eerste deel is hier te lezen, het tweede deel hier. Het derde deel is hier te vinden. Meer lezen

doorFrédérique van Egmond

Hoe je leven zomaar ineens plotseling op de kop kan staan – deel 3

Deel drie van een nog onbekend aantal blogs over wat mij vorig jaar overkwam. Ook dit keer de kanttekening dat ik niet alles meer heel precies voor de geest kan halen. Deels is dat omdat het niet interessant genoeg was om te onthouden, ik het weggestopt heb, of ik onder invloed was van morfine. Het eerste deel is hier te lezen, het tweede deel hier. Dit derde deel is denk ik wat minder bloederig dan de eerste twee delen, dus ook geschikt voor mensen met een instabiele maag. Meer lezen

doorFrédérique van Egmond

Hoe je leven zomaar ineens plotseling op de kop kan staan – deel 2

Als een soort van therapie besloot ik om op te schrijven wat er nou vorig jaar precies gebeurde. Met de kanttekening dat ik sommige dingen niet meer heel precies weet, omdat ik het vergeten ben, het weggestopt heb of gewoon high was van de morfine. Het eerste deel is hier te lezen. Ook dit deel is niet geschikt voor mensen met een instabiele maag. Meer lezen

doorFrédérique van Egmond

Hoe je leven zomaar ineens plotseling op de kop kan staan

Inmiddels is het bijna een jaar geleden, maar misschien maakt juist dat wel dat er ergens diep van binnen iets knaagt. Dit is het eerste deel van ‘hoe mijn leven het afgelopen jaar op de kop gezet werd en ineens anders werd door het besef dat je er ook zomaar niet meer kan zijn’. Zonder aankondiging, zonder ongeluk, gewoon door botte pech. Waarschuwing: niet geschikt voor mensen met een instabiele maag. Meer lezen

doorFrédérique van Egmond

Als éénmaal in je leven – deel 2

Soms ben je aan het tikken en tikken en tikken en denk je: ik ben echt nog lang niet klaar! Dat had ik dus toen ik bezig was met dit bericht. Ik wilde eigenlijk jubelen over het concert van Queen waar ik naar toe geweest was, maar het werd toch echt wat anders. En er is nog meer! Meer lezen

doorFrédérique van Egmond

Als éénmaal in je leven nou eens vaker zou zijn

Er zijn altijd wel momenten waarvan je op voorhand al weet dat je ze nooit meer meemaakt. Toch zijn dat ook vaak de momenten waarvan je denkt ‘ik zou zo graag nog een keer…’. Ik zou al die momenten in mijn leven niet eens meer op kunnen noemen. Of nou ja, niet zonder hard na te moeten denken. Meer lezen

doorFrédérique van Egmond

De aftakeling is begonnen

En dan ben je ineens weer een jaar ouder. Onzin eigenlijk, want je wordt niet ineens een jaar ouder. Dat gaat per dag, per uur, per seconde, noem maar op. Zeker niet ineens. Maar met het ouder worden gebeuren er wel dingen met je waar je niet altijd even vrolijk van wordt. Aftakeling noemt men dat ook wel eens. Meer lezen

doorFrédérique van Egmond

De eerlijke vinder: hij bestaat nog!

Of eigenlijk: zij bestaat nog. Want de eerlijke vinder waar ik het over heb, is een vrouw. Misschien is zelfs meisje een beter woord. In mijn ogen, zonder enige negatieve bijklank: een topwijf! Meer lezen

doorFrédérique van Egmond

Opruimen, mijn meest favoriete bezigheid (NOT!)

Opruimen is niet mijn sterkste punt. En dan druk ik dat heel, heel erg zwak uit. Het zou best wel eens genoemd kunnen worden in een sollicitatiegesprek als me gevraagd zou worden drie minpunten te noemen van mijzelf: ‘opruimen’, ‘acquisitie’ en ‘te weinig zelfvertrouwen’. Meer lezen

doorFrédérique van Egmond

Lieve mevrouw in de auto

Wat fijn dat u vanmiddag dacht door te kunnen rijden toen ik u liet stoppen. U zult misschien gedacht hebben dat ik bang was dat u me omver zou rijden. Ik was niet bang, ik was razend. Ongetwijfeld zag u niet dat achter u met hoge snelheid een politieauto aan kwam rijden. Dit had voor iets heel naars kunnen zorgen als u inderdaad om mij heen verder had gereden. Ook had u vast en zeker de ambulance niet zien staan. Dat was de reden waarom ik op straat auto’s stond tegen te houden. Ik ben heel blij dat ik niet kon verstaan wat u in de auto allemaal over mij zei.

O en die meneer in de auto,

die ik op afstand heel nare dingen over me hoorde zeggen omdat u niet door mocht rijden van me. Sorry dat u er zoveel last van had dat ik in uw weg stond. U zult misschien wel 100 meter, met een beetje pech 200 meter om hebben moeten rijden. Het was ook wel een beetje een vervelende plek waar het ongeluk gebeurde. Natuurlijk was het op het punt waar u door wilde rijden. Gelukkig gaat het naar omstandigheden goed met de mevrouw.

Meneer met hesje

Voor de meneer met het hesje die ook te hulp schoot: nogmaals dank u wel. Samen hebben we ervoor gezorgd dat de hulpverleners ongestoord hun werk konden doen.

Andere lieve mensen

Al die andere lieve mensen, die snapten dat ik niet zomaar voor mijn lol midden op straat stond te zwaaien met armen: dank voor uw begrip. Dank voor de lovende woorden van de mensen die een kort praatje maakten om te vragen hoe het met het slachtoffer ging (niet dat ik iets kon vertellen op dat moment, maar toch), maar ook om te vertellen dat het zo fijn was dat ik daar stond. U heeft met zijn allen ervoor gezorgd dat ik trots op mijzelf was en ik die ene mevrouw en die ene meneer een beetje los kan laten.

Verwerpelijk

En voor alle mensen die het verwerpelijk vinden dat je als verslaggever foto’s maakt van een ongeluk. Ja, ook nu heb ik foto’s gemaakt. Van een afstand toen ik aan kwam lopen, omdat het mijn werk is (en omdat u en u en u en u graag op de hoogte willen zijn van het nieuws, soms zelfs juist van dit soort nieuws). Zodra ik zag dat het goed mis was en het verkeer vast liep, versnelde ik mijn pas en ben ik het verkeer gaan regelen, om zo min mogelijk mensen langs het slachtoffer te laten rijden. Foto’s van het ongeval heb ik niet meer gemaakt, wel heb ik nog contact gehad met de politie om te overleggen over de situatie. Want dat ziet u wellicht niet: soms is het zo dat je als verslaggever eerder bent dan een hulpverlener en dan doe je wat je kunt doen.

Achteraf

Als het allemaal achter de rug is, blijf je over met een flinke dosis adrenaline en de vraag: heb ik het wel goed gedaan? Als je dan een bedankje krijgt van de betrokkenen en een agent dan weet je het: ik heb de juiste keuze gemaakt.

Waarom ik het nu opschrijf? Omdat ik, nu bijna vier uur na het ongeluk, nog steeds stuiter. Maar ook omdat het ontzettend veel impact heeft, hoe vaak je zoiets ook tegenkomt. Omdat ik oprecht heel erg blij ben. Blij met al die mensen die ik niet ken die precies hetzelfde hadden gedaan als wat ik deed: helpen! Naar elkaar omkijken. En als we dat nou allemaal blijven doen, misschien dat we dan die één of twee per keer die er niets om geven, wel helemaal kunnen vergeten.