Schaamteloze poging tot bedelen
Aangereden. In de kreukels. Een dichtbundel geschreven. Nu nog even uitgeven.
Schaamteloze poging tot bedelen
Aangereden. In de kreukels. Een dichtbundel geschreven. Nu nog even uitgeven.
Schaamteloze poging tot bedelen
Aangereden. In de kreukels. Een dichtbundel geschreven. Nu nog even uitgeven.

Ik kreeg pas de vraag hoeveel mensen er om mij heen bezig zijn om mij weer beter te krijgen. En dan mijn familie en gezin niet meegeteld, echt alleen maar de (para)medische ‘staf’. Nou, place your bets!
Eerlijk is eerlijk, mijn ambulant begeleider was natuurlijk ook al actief voor mijn ongeval. Maar dat neemt niet weg dat ze er nu ook nog steeds is. Om bijvoorbeeld gesprekken voor te bereiden (of gewoonweg mee te gaan). Maar ook om mee te kijken hoe het thuis gaat. Zijn er nog routines die aangepast moeten worden, is het nodig om nieuwe afspraken te maken met de jongens, noem maar op. Onmisbaar dus.
Gelukkig ben ik gezegend met een fijne fysiotherapeut. Naast dat ze verstand heeft van algemene fysio-zaken, is ze extra opgeleid voor schouders én doet ze ook oedeemtherapie. Ze kan ook echo’s maken en tape plakken, dry needlen en shockwave-therapie toepassen. En ongetwijfeld kan ze nog veel meer, maar ik vind dit lijstje eigenlijk al heftig genoeg.
De ergotherapeut is de persoon die me heel duidelijk kan maken waarom het van belang is om mijn grenzen goed te bewaken. Helaas ben ik koppig én eigenwijs en heb ik daar echt gewoon moeite mee. Desondanks heb ik veel aan de tips van mijn ergotherapeut. Van het meedenken in kleine dingen, maar ook het regelen van een trippelstoel: zonder de ergotherapeute was ik allang de weg kwijt, gok ik.
Ook mijn podotherapeut had ik al voordat ik onderuit gereden ben. Alleen is hij nu nog belangrijker geworden. De steunzolen die ik had, zijn helaas voor mij niet meer bruikbaar. En dat terwijl ik net een fijne voorraad had opgespaard door de laatste jaren! Los van het feit dat de demping aangepast moest worden, is mijn linker voet natuurlijk behoorlijk anders geworden, dus ben ik sinds het ongeval gezegend met voeten met verschillende maten.
Ja, ik ga netjes elk halfjaar naar de tandarts voor controle. Maar de afgelopen anderhalf jaar was dat echt veel en veel vaker. Mijn loszittende tanden (ja, ze zitten nog steeds niet vast en ik ben bang dat dat ook niet meer gaat gebeuren) hebben nou eenmaal aandacht nodig. En omdat het poetsen met rechts niet altijd even fijn gaat en ik met links gewoon belabberd ben qua motoriek, ga ik ook nog eens vier keer per jaar naar de mondhygiëniste. Ondanks ragertjes, flossen en tandenpoetsen is het simpelweg nodig.
De neuroloog heeft zich met name gebogen over mijn hoofd. En een klein beetje over mijn been, omdat sommige delen geen gevoel hebben en andere stukken juist heel erg gevoelig zijn. Dankzij de neuroloog heb ik een kijkje kunnen nemen ‘in’ mijn hersenen en ik ben heel erg blij dat daar geen rare dingen gevonden zijn. Van alle onderzoeken die ik gehad heb, vond ik de hersenscan echt gewoon het spannendst. De conclusie was heel simpel: het herstel heeft tijd nodig.
Ruim een half jaar na het ongeluk werd er een revalidatiearts gevraagd om mee te kijken naar alle schade in mijn lijf. Daar werd ook nog eens een extra fysiotherapeut bij betrokken en het idee was dat alle klachten in mijn been opgelost zouden zijn als een peesplaat onder in mijn voet niet meer geirriteerd zou zijn. Helaas was dat niet de oplossing, maar ik ben wel blij dat die irritatie opgelost is door de fysiotherapeut.
Ik ga weinig woorden vuil maken aan de eerste orthopedisch chirurg die waarschijnlijk niet eens de foto’s van mijn schouders bekeken had. Ja, ik vind er wat van om bij een andere arts te horen dat er meer mis is dan in eerste instantie gedacht werd door de radioloog. Hoezee voor de breuk in mijn schouder die zich blijkbaar verstopte. Op beeld dan, niet qua pijn. Toen de breuk opgemerkt werd tijdens de eerste afspraak met mijn huidige arts, was de breuk al weer geheeld. Helaas blijft mijn schouder instabiel, dus we hebben nog regelmatig contact.
Last, maar zeer zeker not least. Zonder mijn traumachirurg zou ik er denk ik heel anders bijzitten. Hoe fijn is het om iemand te hebben die naar je luistert, met je meedenkt, oplossingen zoekt en vooral: duidelijk zegt hoe de zaken ervoor staan. Vanaf het eerste moment dat ik hem half stoned van de morfine zag op de Eerste Hulp, heeft hij elke keer weer duidelijk weten te maken waarom hij bepaalde keuzes heeft gemaakt. Waarom er geen operatie kwam bijvoorbeeld. Door de grote wond op mijn been was een infectie in mijn been bij een operatie bijna niet te vermijden. In zijn woorden: ‘dan was ik het bokje geweest’. Ik kan lezen en schrijven met deze man; hij heeft humor, rijdt in een Ford en is ook nog eens leuk om naar te kijken. Wat wil je nog meer? 😉
Nou, nee, eigenlijk nog niet. Want natuurlijk heb ik ook nog mijn huisarts en apotheker. Die zorgen ervoor dat al mijn medicatie netjes geregeld wordt en staan klaar als ik weer wat raars tegenkom. Een smerige pijn in mijn linkerheup bijvoorbeeld, ter hoogte van de slijmbeurs. En wat dacht je van de arbo-arts, arbo-verpleegkundige, arbeidsdeskundige, reintegratiecoach en niet te vergeten het UWV en de verzekeringsarts. O, en de medisch specialist van mijn letselschade-expert. Wat denk je, is mijn team groter dan het team van de gemiddelde profvoetballer? En zat je een beetje in de richting qua aantallen?
In mei 2025 werd ik op de fiets aangereden door een auto. Een overzicht van alle berichten die gaan over mijn herstel, revalidatie en het gevecht om weer terug te gaan naar 'normaal' is hier te vinden.
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.